Rechtermuisklik is uitgezet.
logo

Over lente en lammetjes

DSC_0324
DSC_0361-3
DSC_0373-2
DSC_0395-2
DSC_0423-2
DSC_0492-2
DSC_0508-2
DSC_0527-2
DSC_0563-2
DSC_0577-2
DSC_0598-2
DSC_0607-2
DSC_0609-2
DSC_0612-2
DSC_0643-3
DSC_0677-4
DSC_0686-2
DSC_0715-2
DSC_0720
DSC_0723-2
DSC_0780-2

Over lente en lammetjes

Maart 2016

Het is lente! En waar denk je dan meteen aan? Aan lammetjes natuurlijk. Althans, ik wel. En dus stapte ik op de fiets en fietse door Groningen en Drenthe tot ik bij de schaapskudde van 't Stroomdal kwam. Het zonnetje scheen en dus het was bepaald geen straf om te fietsen door de provincie. Ergens vond ik het zelfs wel jammer toen ik op plaats van bestemming kwam, want op dagen als deze kan ik van voor zonsopgang tot na zonsondergang ronddwalen. Het liefst met hond natuurlijk.

Bij aankomst was er geen schaapsherder te bekennen. De Kelpies waren er wel en ze kwamen me al begroeten. JayJay deed net even iets meer haar best dan de anderen. Als een ware Arjen Robben gooide ze zichzelf theatraal op haar rug en wanneer ze tegen me aan kwam schurken maakte ze geluiden die het midden hielden tussen een wookie en chewbaka.

Ze was natuurlijk niet vergeten dat ik de vorige keer die foto van haar had gemaakt waarbij ze op de schapen lag. En een poos was ze 'the hottest kelpie on the internet'. Nu ik er weer was moest ze de kans tot hernieuwde roem met beide poten aannemen. Maar vandaag was ik er toch vooral om dat schapen en de lammetjes op de kiek te zetten. En dus lag ik op m'n vrije dag languit in de schapenstront te fotograferen. En wat leidt de lente nou beter in dan dat?
Nou vooruit, toch nog met JayJay de hei op gegaan en een aantal foto's van haar gemaakt van wat ze het beste kan.

 

 

Een voorbeeldgesprek:

Ik: “Mahru heeft volgens mij dorst, is er water in de buurt, ik ben bij kilometer zoveel”

Vriendin: “Over 1,5 kilometer is er water wanneer je rechts van je route afwijkt en dan 200 meter doorloopt”

1,5 kilometer later klim ik over een hekje, wurm me door de bramen en brandnetels om alleen maar meer brandnetels en bramenstruiken te vinden. Vervolgens hang ik vloekend, vol schrammen en met enorme jeuk door de brandnetels weer met m’n vriendin aan de lijn.

“Een stukje verder was een meertje geweest. Dat was misschien gemakkelijker.”

Zou je denken!?

Mahru blijft ondertussen gewoon Mahru. Alles op haar eigen tempo en als het warmer is dan loopt ze wat langzamer. Even een sprintje trekken over een paar weilanden tussendoor, met een teckeltje spelen. Geen probleem! Maar verder rustig sjokken, want je bent toch niet voor niets een minimastin.

Leave a comment