Rechtermuisklik is uitgezet.
logo

Mooie Mahru’s Megamars deel 4

DSC_3916
DSC_3925-Edit
DSC_3948
DSC_3971-3
DSC_4000
DSC_4023-Edit
DSC_4068-2
DSC_4209
DSC_4216-2
DSC_4218-2
Untitled_Panorama1
DSC_4219
DSC_4225-Edit

Mooie Mahru's Megamars deel 4

Juni 2017

Zodra ik m´n spullen inpak voor een lange wandeling wordt Jura meteen enthousiast. Ze weet meteen dat ik langer op pad ga dan normaal. Maar Jura is nog aan het revalideren en Mahru gaat dus mee. En dus stap ik opnieuw met een dubbel gevoel de deur uit.
Mahru heeft door dat we verder lopen dan normaal wanneer we verder lopen dan normaal. En soms vraag ik me af of ze het verschil tussen 5 en 50 kilometer wel echt doorheeft. Afgelopen week hadden we weer zo’n dag. Het warm en dus moest ik er voor zorgen dat Mahru genoeg plekken had om te drinken. Ik had verwacht dat er op de laagste punten in het bos, in de greppels en slootjes wel water zou staan. Helaas was dat niet het geval maar ik had m’n route langs vennetjes gepland.
Ik had 3 liter water bij me. In principe voor mezelf maar ik zou Mahru goed in de gaten houden en m´n water met haar delen als dit nodig zou zijn. Bij het eerste signaal van dorst, namelijk sloomheid zou ik haar water geven. Mensen die Mahru kennen voelen de bui al hangen. Mahru is namelijk altijd sloom. Zeker wanneer ze met haar typische waggelgangetje rondloopt.

 

 

Even over de helft wist ik het zeker, Mahru raakt oververhit. We hadden al een poosje geen water gezien en het zou ook de eerste kilometers niet meer komen. Gelukkig had ik nog water. En hoewel het zou betekenen dat ik flinke dorst zou gaan krijgen besluit ik dat het voor Mahru is. Ik bied m’n water aan maar ze drinkt niet. Weigert ze nou uit een fles te drinken of durft ze niet? Ik besluit het bakje studentenhaver dat ik bij me had te legen en vul het bakje met water. Nu zou ik dorst én honger krijgen onderweg. Want verder had ik niets bij me. Ze stopt haar neus er in. Waarschijnlijk omdat ze dacht dat er nog een nootje ofzo in zat want drinken? Ho maar! Sterker nog, ze ziet een zandbult in de verte en rent er als een malloot heen. Ik gooi het bekwijlde water weer terug in de fles. Misschien wil ze later nog. En mocht ik het echt zwaar krijgen heb ik in ieder geval nog wat kwijlwater!
Aan het einde van de route moeten we door een veld met Schotse Hooglanders. Voor de zekerheid kijk ik nog op het bordje van Staatsbosbeheer. Er staat toch echt dat honden er aangelijnd mogen komen. Met Jura heb ik nogal wat meegemaakt met Schotse Hooglanders en dus sta ik niet te springen om zo dicht langs die beesten te gaan. Maar goed, ik kan hard rennen.
De roodbruine koeien letten niet op ons terwijl we passeren, maar vanachter de bomen komen ineens een stuk of 30 geiten op ons afgerend. Ze rennen mij voorbij en gaan met z’n allen bij Mahru staan. Helemaal gebiologeerd nemen ze die rare geit aan een lijntje op. Mahru vindt het alleen doodeng terwijl ze nota bene kuddebewakers-bloed in zich heeft. Ik geef haar iets meer ruimte en nu vindt ze het toch wel leuk om geitjes te kijken. Wanneer ze allemaal weer op ons afkomen gaat ze toch maar achter me staan. De held!
Een uurtje later en we nemen de bus terug. Thuis ploffen we neer. Jura onderwerpt Mahru aan een zeer nauwgezette controle. Ieder haartje wordt besnuffeld en ze weet precies waar Mahru allemaal geweest is.

Leave a comment