Rechtermuisklik is uitgezet.
logo

Mahru’s ontmoetingen

Mahru is een bijzondere hond. Ze is niet de de gemakkelijkste, ze is stug en zo koppig als een ezel. Daar staat tegenover dat ik zelden zo'n lieve hond ben tegengekomen als Mahru. Om een of andere reden zien andere dieren dat ook. Schapen, paarden, koeien komen nieuwsgierig op haar af. Soms zelfs van zulke afstanden dat Mahru voor hen nauwelijks meer dan een stipje aan de horizon kon zijn, en ze dus echt niet kunnen weten wat voor hond het is. Loop ik met Jura dan gebeuren dit soort dingen bijna nooit (één keer liep ik ergens bij de waddenzee door de weilanden en toen liep er een schaapskudde een kilometer met ons mee, maar dat is in 6 jaar zo ongeveer de enige gebeurtenis geweest)

Maar goed, met Mahru zijn dit soort voorvallen dus heel normaal. Dat vee niet voor haar terugdeinst is één ding. Dat een ree blijft staan is heel iets anders. Zo rende Mahru onlangs op een ree af (ik spotte het dier zelf te laat). En ondanks dat de ree ongetwijfeld eerst schrok bleef het dier staan. Zelfs toen Mahru heel dichtbij was. Ik natuurlijk meteen Mahru opgehaald, want hoe vriendelijk ze ook is, ik wil niet dat ze het wild zo verstoort.

Ik vermoedde dat de ree gewoon in shock was. Het getuigt namelijk niet echt van overlevingsinstinct om te blijven staan. Toen ik dichterbij kwam zag de ree er helemaal niet bang uit. Ze was gewoon nieuwsgierig naar Mahru. Ze probeerde elkaars geur op te nemen. De ree vertrok uiteindelijk weer, vooral omdat ik dichterbij kwam. Mahru blijft op zo'n moment staan, zodra ze door heeft dat een dier (hond, mens, of in dit geval een ree) geen contact met haar wil, loopt ze zelf weg. En zo kwam de zoveelste bijzondere ontmoeting van Mahru tot een einde.

Een goede verklaring heb ik er niet voor. Mahru is een kuddebewaker, ze zijn gefokt om bij de kudde te blijven en vooral roofdieren op afstand te houden.

Februari 2016. Ontmoeting met paard.

2 thoughts on Mahru’s ontmoetingen

Leave a comment